       |
||||
|
|
||||
|
احترام و تمرین پیشنهاد دهنده: سنسه نادر استاد رحیمی تاریخ درج: 89/02/10 اقتباس شده از مجله رزم آور
در خاور دور ، در قوانین کنفوسیوس که در بیشتر کشورهای مبدا هنرهای رزمی از جمله چین، ژاپن، کره، ویتنام، تایلند، کامبوج و اندونزی مشترک است، احترامات در هنرهای رزمی شامل : 1- احترام به لباس و وسایل تمرینی 2- احترام به دوجو یا گوان(همان محل تمرین ) 3- احترام به بزرگ یا بنیانگذار رشته 4- احترام به استاد و معلم 5- احترام به حریف تمرینی می باشد. در مکتبهای قدیمی از دیرباز احترام وجود داشته و دارد. یاد آور می شویم که واژه سلام از ریشه لاتین آن ( سلوس) Salus به معنای سلامتی منشاء گرفته است. در اصل سلام و احترام همان سلامتی است که به معنی صحیح و سالم بودن نیز هست. وقتی سلام و احترام نباشد مستقیماً به جهت مخالف آن یعنی جراحت و مرگ قدم می گذاریم. در نتیجه فهم واژه سلام از درجه اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. برای کسانی که می دانند در طول مدت مبارزه چه اندازه ریسک می کنند این واژه بسیار ارزشمند است. برای چینی های قدیم ، ملل وحشی یا همان (( بربرها)) کسانی بودند که برای اعمال و رفتار و صحبتهای خود، حدود و مرز بندی قائل نبودند و در نتیجه سلام نمی کردند و احترام نمی گذاشتند.
سپس باید در جهت شین زا( یاشن زوئو) که در زبان چینی به مفهوم « آنجا که روح تکیه زده» می باشد و روبروقرار دارد ایستاد و تعظیم کرد. بعد از آن در درجات متقابل مربی، پیش کسوتان و هنرجویان باید تعظیم کرد. سپس هنرآموزان یا مبارزین بین خود احترام را به جا می آورند. منظور از این احترامها ، انجام کارها به موقع و سر فرصت و عجله نکردن است چون همانطور کنفوسیوس تاکید داشت ، عجله دشمن صلح است. |
||||
|
|
